باتری نیکل کادمیوم
توسط والدمار یونگنر در سال ۱۸۹۹ اختراع شد و مزیت زیادی نسبت به باتری سیلد اسید که تنها باتری قابل شارژ بود را ارائه داد. با این حال، مواد NiCd گران بود. تحولات کند بود، اما در سال ۱۹۳۲ پیشرفتهایی برای رسوب مواد فعال در داخل یک الکترود متخلخل با روکش نیکل انجام شد. در سال ۱۹۴۷ با جذب گازهای تولید شده در هنگام شارژ، که منجر به باتری NiCd مهر و موم شده مدرن شد، پیشرفت های بیشتری رخ داد.
برای سالهای متمادی،NiCd گزینه باتری ترجیحی برای رادیوهای دو طرفه، تجهیزات پزشکی فوری، دوربینهای فیلمبرداری حرفهای و ابزارهای برقی بود. در اواخر دهه ۱۹۸۰، ظرفیت فوقالعاده بالا باتری نیکل کادمیوم NiCd با ظرفیتهایی تا ۶۰ درصد بالاتر از NiCd استاندارد جهان را جا به جا کرد. بسته بندی مواد فعال تر در هر سلول نیز میسر شد؛ اما با افزایش مقاومت داخلی و کاهش تعداد چرخه، میزان سوددهی نیز افزایش یافت.
باتری نیکل کادمیومNiCd استاندارد همچنان از سختترین و پرکاربردترین باتریها است و صنعت هواپیمایی همچنان بر این سیستم وفادار مانده است؛ اما برای رسیدن به طول عمر، به مراقبت مناسب نیاز دارد. باتری نیکل کادمیومNiCd و تا حدودی نیز NiMH دارای اثر حافظه هستند که اگر به سیکل تخلیه کامل نرسند، باعث از دست رفتن ظرفیت میشود. به نظر میرسد که باتری انرژی قبلی را حفظ میکند و پس از ایجاد جریان، بازدهی نیز ثابت می ماند.
بدون دیدگاه